บล็อกหวังขี่เจ้า : ความรัก การงานและเพื่อนๆ

ปวดสะโพกเหลือเกิน งอขาไม่ได้เลย โอยๆ.. ตอนเที่ยงๆ ก็เลยไปคลีนิค หมอฉีดยาให้อีก 1 เข็ม คราวนี้ล่ะ ปวดสะโพก 2 ข้างเลย นั่งก็ยังลำบาก เวลานอนคงจะต้องนอนหงานนิ่งๆ เห่ๆ เมื่อไรจะหายเนี่ย...

อยากตื่นสาย ไม่อยากทำงาน อยากอยู่เฉยๆ อยากไปเที่ยวโน้น เที่ยวนี่ มีเงินให้ใช้สบายๆ นี่คือช่วงที่มีงานทำ แต่เดี๋ยวนี้ได้มาหมด ตื่นสายก็ได้ หลับกี่โมงก็ได้ ไปไหนก็ได้ แต่ไม่มีเงิน เซ็งๆ ตรงนี้ล่ะ เหมือนตัวเองไร้ค่าอ่ะ ไม่ได้ทำงาน อยู่เฉยๆ ฟุ้งซ่านคิดไปเรื่อย กินแล้วก็นอน จะไปเที่ยวหาใคร ใครเค้าก็ทำงานกันหมด มีเราคนเดียว "ตกงาน" เห่ๆ.. ตอนนี้รู้แล้วว่า มีงานทำน่ะดีที่สุดล่ะ  มันจะเหนื่อยก็ช่างมัน เพื่อนร่วมงานจะกวนตีนก็ปล่อยไป ที่สุดก็มีเงินใช้...

เปิดฟังเพลงในวิทยุออนไลน์ ได้ยินเพลงหนึ่ง.. เออ!! ทำไมเพราะงี้ว่ะ ลองฟังดูดิ
เวลาไม่มีความหมายอีกต่อไป โดม NOLOGO

งื้อๆ... กำลังบ่นๆ หายัยมิกกี้ ปกติจะคุย msn ด้วยเกือบทั้งวัน ก็ธรรมดาอ่ะ คนมันว่างงาน (ตกงาน สิไม่ว่า)  แกก็ตกงาน เค้าก็ตกงาน เห่ๆ วันๆ ก็นั่งเฝ้าเว็บบอร์ด เข้าห้องแชท ได้แต่ทักกันไป ทักกันมา

มาเที่ยวหาไอ้รุ่ง ที่บ้านตาก มาดูธุรกิจร้านเกมส์ของมันซะหน่อย ร้านมันก็ใช้ได้ เด็กเข้ามาเล่นเยอะดีเหมือนกัน ไม่รู้ดิก็ไม่ได้ตั้งใจมาหามันซะเท่าไร อิอิ ไม่รู้ว่าจะกลับเมื่อไร..ดี อยู่ๆ กับมันไปก่อน เน็ตก็มีให้เล่น เกมส์ก็มีให้เล่น อิอิ แจ่ม..ม.ม..ม

แล้วจะโทรหากันทำไมว่ะ โทรแล้วก็ทะเลาะๆ เถียงๆ กัน ด่ากัน แล้วไงวันนี้ แล้วไง ก็บอกแล้วไม่ต้องคุย แล้วไง ก็ทะเลาะกันแล้ว ไม่ต้องโทรคุยกันแล้ว เข้าใจไหม กูสงสารน้องเค้า น้องเค้าร้องไห้เนี่ย จะโทรหาน้องเค้าทำไมกันนักหนา จะโทรมาอีกกี่คนว่ะเนี่ย กูไม่อยากให้น้องเค้าร้องไห้ แล้วอย่าถามน่ะ ว่ากูไม่สงสารอีกคนหรอ