บล็อกหวังขี่เจ้า : ความรัก การงานและเพื่อนๆ

"ขอเวลาได้ไหม รอเค้าได้หรือป่าว" คำๆ นี้เราเคยพูดเมื่อช่วงเวลาที่ผ่านมา แต่มาวันนี้เราได้ยินคำๆ นี้ซะเอง แทบหายใจไม่ออก ไม่รู้สิน่ะ ทำอะไรกับเค้าไว้ ก็จะได้กลับคืนมาอย่างงั้น "ขอโอกาสได้ไหม โอกาสสุดท้าย" รู้ว่าคำนี้มันเป็นคำที่เห็นแก่ตัวมากเลย

ตอนนี้ฉันรู้ฉันเข้าใจ ว่าเธอต้องช้ำมากเท่าไหร่
อาจเป็นเพราะเวลา ที่ได้ผ่านมา ไม่เคยดูแล และไม่สนใจ
กว่าจะได้รู้ได้เข้าใจ ก็เมื่อวันที่เธอจากกันไปแล้ว
จบด้วยการที่ฉันยังคงเสียใจ

นักเรียน ป.4 ทะลึ่งได้ใจ เห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ หุหุ ดูแต่ละคน แต่ละท่า ทำตาเหล่ก็มี กวนๆ ทั้งนั้น อิอิ

ยังใจหายอยู่เลย เกือบตายแล้วไหมล่ะ ยิ่งรีบๆ อยู่ อะไรมันจะพอเหมาะ พอเจาะขนาดนั้น ขับรถไปโรงเรียนไวมาก ถึงทางโค้งก็คิดอยู่ว่าจะเบรคดีไหม คิดไปคิดมา ไม่เบรคดีกว่า แม่ง...ง.ง.ง.. รถเก็บขยะมาจากไหนว่ะ โผล่หัวมา ก็เลยดึงรถกลับ แตะเบรค รถสบัด กลัวว่าจะไถล ก็เลยปล่อย ไปเลย ช่วงหน้ารถเละ ดุมล้อรถแตกกระจาย เห่อๆ

แต่... ไม่ต้องมาแช่งกู กูยังไม่ตาย หนังเหนียว เหี่ยว แก่ ตายยาก สาด.ด.ด....  ซึ้งชิบหายเลย
ไม่ต้องโทรมาซ้ำเติมกู....... ไกลหัวใจ.... ติดปีกได้อีกไกล....

อยู่จนจะเกือบเที่ยงคืนแล้ว ก็รอๆ รอแล้วก็รอ รอเวลา ให้มันถึงเที่ยงคืน รอๆ รอวันนี้ให้มันผ่านพ้นไป แล้วอยากให้ถึงวันใหม่ไวๆ ไม่อยากจมอยู่กับวันเก่าๆ ที่ไม่ค่อยจะมีความสุข บางคนก็กำลังสนุกกับค่ำคืนนี้ แต่ไม่ใช่เรา เวลาแห่งความสุขมันก็ผ่านไปไว จริงไหม? ชีวิตนี้จะอย่างไรต่อ พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ และพรุ่งนี้ในวันต่อๆ ไปจะมีอีกไหม แล้วพรุ่งนี้มันจะดีกว่าวันนี้ไหม ทำไมเวลาหลับตามักจะคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา มากกว่าคิดถึงเรื่องราวที่จะเกิดในนาทีข้างหน้า เหนื่อยอะไรก็ไม่รู้ บอกไม่ถูก