บล็อกหวังขี่เจ้า : ความรัก การงานและเพื่อนๆ

อยู่จนจะเกือบเที่ยงคืนแล้ว ก็รอๆ รอแล้วก็รอ รอเวลา ให้มันถึงเที่ยงคืน รอๆ รอวันนี้ให้มันผ่านพ้นไป แล้วอยากให้ถึงวันใหม่ไวๆ ไม่อยากจมอยู่กับวันเก่าๆ ที่ไม่ค่อยจะมีความสุข บางคนก็กำลังสนุกกับค่ำคืนนี้ แต่ไม่ใช่เรา เวลาแห่งความสุขมันก็ผ่านไปไว จริงไหม? ชีวิตนี้จะอย่างไรต่อ พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ และพรุ่งนี้ในวันต่อๆ ไปจะมีอีกไหม แล้วพรุ่งนี้มันจะดีกว่าวันนี้ไหม ทำไมเวลาหลับตามักจะคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา มากกว่าคิดถึงเรื่องราวที่จะเกิดในนาทีข้างหน้า เหนื่อยอะไรก็ไม่รู้ บอกไม่ถูก

ปวดสะโพกเหลือเกิน งอขาไม่ได้เลย โอยๆ.. ตอนเที่ยงๆ ก็เลยไปคลีนิค หมอฉีดยาให้อีก 1 เข็ม คราวนี้ล่ะ ปวดสะโพก 2 ข้างเลย นั่งก็ยังลำบาก เวลานอนคงจะต้องนอนหงานนิ่งๆ เห่ๆ เมื่อไรจะหายเนี่ย...

อยากตื่นสาย ไม่อยากทำงาน อยากอยู่เฉยๆ อยากไปเที่ยวโน้น เที่ยวนี่ มีเงินให้ใช้สบายๆ นี่คือช่วงที่มีงานทำ แต่เดี๋ยวนี้ได้มาหมด ตื่นสายก็ได้ หลับกี่โมงก็ได้ ไปไหนก็ได้ แต่ไม่มีเงิน เซ็งๆ ตรงนี้ล่ะ เหมือนตัวเองไร้ค่าอ่ะ ไม่ได้ทำงาน อยู่เฉยๆ ฟุ้งซ่านคิดไปเรื่อย กินแล้วก็นอน จะไปเที่ยวหาใคร ใครเค้าก็ทำงานกันหมด มีเราคนเดียว "ตกงาน" เห่ๆ.. ตอนนี้รู้แล้วว่า มีงานทำน่ะดีที่สุดล่ะ  มันจะเหนื่อยก็ช่างมัน เพื่อนร่วมงานจะกวนตีนก็ปล่อยไป ที่สุดก็มีเงินใช้...