ตกลงจะเอาไงหว่า? ปากก็บอกว่าได้ ยังไงก็ได้ แต่เอาเข้าจริงๆ ก็ไม่ยอมกันซะงั้น เห่อๆ คนเรา...  |
| อันคำว่า "ปัญหา" มีทุกแห่งหน อันเกิดจากหลายสาเหตุ แต่ส่วนหนึ่งก็เกิดจากความไม่พอใจในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง จากใครบางคน หรือกลุ่มคน ส่งผลต่อจิตใจของเรา ทำให้เกิดความเครียด เก็บกด ไม่รู้จะระบายที่ไหนก็พาลไปทั่ว ปัญหาจะเล็กหรือใหญ่ อยู่ที่เราว่าจะให้ส่งผลต่อจิตใจเราแค่ไหน ที่ไหนมีคน ก็ย่อมจะมีปัญหา ต่างคน ต่างจิต ต่างใจ ต่างพ่อ ต่างแม่ หรือแม้จะเป็นพ่อแม่เดียวกันก็ตาม นิสัยหรือสันดานก็แตกต่างกัน จะมีใครบ้างจะมาทำตามเราทุกอย่าง แล้วมีหรือที่เราจะไปทำตามเขาทุกอย่าง ในเมื่อคนเรามีความคิดเป็นของตนเอง หากความคิดนั้นตรงกันก็เข้ากันได้ และเมื่อใดความคิดไม่ตรงกัน ก็ย่อมเกิดปัญหา ตามมาด้วยความขัดแย้ง ซึ่งอาจจะแสดงออกต่อหน้า ลับหลังหรืออาจจะเก็บไว้ในใจ รอสักวันมันจะระเบิดออกมา ทำไปครับ ทำเท่าที่เราทำได้ (แต่ต้องทำให้ถึงที่สุด นี่คือสิ่งที่เราทำได้) มิใช่เพียงการใส่หน้ากากหลอกกันไปวันๆ เช้ามายกมือไหว้สวัสดี แต่ในใจใครจะรู้ว่าคิดอะไรอยู่... |
เมื่อวันอาทิตย์ขับรถไปสมัครสอบครูที่ สพท.เชียงใหม่ เขต1 (ศูนย์ราชการ) พอขับรถมาถึงทางเข้า เอ้า..!! ปิดนี่หว่า เอาก้อนปูนมาขวางประตูทางเข้าไว้ ก็เลยขับวนๆ ไปด้านหลัง อ่าว!! ปิดอีก ก็เลยถามเจ้าหน้าที่ที่นั่น เค้าบอกว่าไปเข้าทางโน้น อีกด้านหนึ่ง เรียบๆ คลอง โห... งี้ก็อ้อมไกลเลย
พอมาถึงได้ซะที เดินเข้าไปกรอกใบสมัครอย่างมั่นใจ แล้วก็ดันมาลืมใบรับรองแพทย์ซะงั้น เฮ้อ..เอาว่ะ เดี๋ยวค่อยไปขอใหม่ (คนไม่ค่อยเยอะ) ขอตรวจหลักฐานก่อน พอยื่นเอกสารไปปุ๊บ ก็เจอคำถามแรก ขอดูใบประกาศนียบัตรวิชาชีพครูหน่อย ก็ตอบทันที "ไม่มีครับ" อ้าว...ไม่มีก็ไม่สามารถสมัครได้ ซ่ะงั้น โอว... ยืนถามเจ้าหน้าที่อยู่นาน สองนาน ก็ไม่รู้ว่าเราไม่เข้าใจหรือเจ้าหน้าที่เค้าตีความไม่แตก เรื่องคุณสมบัติการสมัครกันแน่ พอถามเพื่อนที่ตาก เขต1 มันก็ยังสมัครได้เลย ทั้งๆ ที่มันก็เรียนมากับเราจนจบ ป.ตรี เฮ้อ..อดเลย กะว่าจะสอบให้ได้ที่ 1 ซะหน่อย แล้วก็จะชิ่งออกจาก อบต.หมาวัน 5+5+ |
เมื่อวานจัดปัจฉิมนิเทศ ให้นักเรียนชั้น ป.6 บอกไม่ถูกว่าจะสนุกดีไหม เหนื่อยๆ กันทั้งวัน ร้อนก็ร้อน จัดเวที ติดป้าย ตั้งเครื่องเสียงเรียบร้อย แต่ไหนได้ฝนดันมาตกซะนี่ โอย...เศร้า กิจกรรมก็เลยไม่เป็นอย่างที่คิดเลย  |
| ข่าวว่าครูทัพจะลาออก โอว...ไม่น่ะ ไม่อยากให้ออกเลย เหมือนจะเป็นเรื่องเศร้า ใครๆ ก็ไม่อยากให้ครูทัพลาออก มีแต่คนยื้อให้อยู่ ให้เหตุผลต่างๆ นานา คิดอีกทางครูทัพคงจะมีอะไรอึดอัดมากกว่าที่จะอธิบายให้พวกเราฟังได้ แต่ก็ไม่เป็นไร ต้องยอมรับในการตัดสินใจ เราก็ได้แค่ให้ข้อคิดต่างๆ เผื่อบางอย่างครูทัพอาจจะคิดไม่ออก... นักเรียนคงต้องร้องไห้ตามครูทัพอีกเป็นแน่ ครูๆ ก็คงต้องน้ำตาซึม โอว..ว..ว เศร้า(ล่วงหน้า) |
กีฬาสีก็ผ่านไปด้วยดี (ไหมหน้อ? ) สนุกดี ชอบใจเด็กร้อง เล่น เต้น รำ มันดีแท้ๆ กวนแล้วก็ทะลึงได้ใจจริงๆ ไอ้อ้วนเต้นจนทำผมหัวเราะน้ำตาไหล ได้แต่คิดในใจ "เต้นได้ไงเนี่ย" นักเรียนบางคนไม่กล้าแสดงออก ถามอะไรก็ไม่ตอบ งานนี้ผิดคาดเลย เต้นไม่กลัวแดน มันส์หยด แ้ล้วก็ดำไปตามๆ กัน อิอิ 
|
"ประเมินผ่าน"ไปแล้ว แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าจะผ่านประเมินไหม ถามว่าเหนื่อยไหม... ไม่เหนื่อยครับ แต่จะอ่อนล้ามากกว่า จบต้นชนปลายไม่ถูก เหตุผลหนึ่งเราคิดว่า อีกนานที่ สมศ. จะมาประเมิน ก็เลยไม่ได้เตรียมตัวดีเท่าที่ควร อีกทั้งบุคลากรในโรงเรียนต่างที่มา ต่างประสบการณ์ และคิดว่ายังไม่มีใครจะนำทางที่ถูกต้องให้กับพวกเรา ทุกๆ วันนี้ พวกเราไม่ได้เป็นแค่ครูที่สอนหนังสือเพียงอย่างเดียว เรายังสอนทุกๆ อย่างที่เด็กควรจะเป็น ทั้งระเบียบ วินัย มารยาท ซึ่งก็เข้าใจว่าเด็กๆ ไม่ใช่คนไทย 100% แต่พวกเราทุกๆ คนก็ได้ให้กำลังใจเด็ก ไม่ได้มองว่าเด็กๆ เหล่านี้เป็นตัวตลก ในเวลาที่เค้าพูดไม่ชัด แต่เด็กๆ เค้าจะคิดเอง เคยถามนักเรียนหลายๆ คน ทั้งเรื่องการพูดภาษาไทย ว่า "นักเรียนทำไมไม่คุยกับเพื่อนๆ ด้วยการใช้ภาษาไทย" นักเรียนก็ตอบว่า คุยกับเพื่อนด้วยภาษาไทยไม่สนุก (ก็คงจะเหมือนกับพวกเราที่ต้องคุยภาษาถิ่น) และอีกหนึ่งคำตอบก็คือ เวลาพวกผม/หนู พูดผิด ครูก็จะหัวเราะ (ความเป็นจริงครูก็แอบขำอยู่บ้าง) และก็ให้ข้อคิดนักเรียนว่า "ตอนนี้นักเรียนพูดไม่ชัด ก็มีแค่ครูเท่านั้นที่หัวเราะ แต่ถ้านักเรียนโตขึ้น ได้ไปทำงานกับคนอื่นๆ จำนวนที่เค้าจะต้องหัวเราะนักเรียนก็ต้องเพิ่มมากขึ้น" เพราะฉนั้นนักเรียนอายครูตอนนี้ ปรับเปลี่ยนการพูดตอนนี้ นักเรียนก็จะอายแค่ครู ต่อไปนักเรียนก็จะได้ไม่ต้องอายใคร
ต้องขอขอบพระคุณคณะผู้ประเมินทั้ง 3 ท่าน ที่ได้ให้ข้อคิด ข้อเสนอแนะ รวมทั้งเป็นกระจกเงาให้กับพวกเราหลายๆ ที่จะสะท้อนมองดูตัวเอง หลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างก็ยังขาดตกบกพร่องอีกเยอะ ซึ่งผมก็เข้าใจและผมก็เคยอยู่สถานศึกษาที่มีการประเมินเหมือนกัน หลายๆ อย่างที่ยังขาดอยู่ เช่น การต้อนรับ การกระตือรือร้นในการหาเอกสารมาให้ (แต่ในที่นี้ คณะผู้ประเมินเป็นผู้เรียกหาแทน) การอยู่ใกล้ชิดคอยตอบคำถามต่างๆ เพื่อที่คณะผู้ประเมินจะได้รายงานและให้คะแนน อีกทั้งการดูแลเอาใจใส่ของหน่วยงานต้นสังกัด แทบจะไม่มีหรือไม่มีเลย ในการให้กำลังใจผู้ร่วมงาน (บางครั้งบางทีก็คิดว่าเราอาจจะไม่ใช่ผู้ร่วมงานของเค้า เป็นเพียงแค่เนื้องอกที่เค้าไม่ต้องการ ก็เป็นได้) ผมเกรงใจคณะผู้ประเมินและรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก ทั้งๆ ได้ยินในวันแรกแล้วว่าผู้บริหารชั้นสูงไม่มา ติดธุระต่างๆ นานา แต่จนแล้วจนเล่า ถึงวันสุดท้าย คณะผู้ประเมินก็ยังพูดถึงเรื่องนี้อีก ผมหดหู่ใจยิ่งนัก จะว่าไปแล้วผมมองผู้บริหารเป็นผู้ที่ไม่สมควรจะเรียกตัวเองว่า "ผู้บริหารเลย" ซึ่งยังขาดความเป็นมนุษย์ที่ดี มองการศึกษาไม่ขาด วิสัยทัศน์น้อย (มองได้มีหน่วยเป็นเพียงแค่มิลเมตร ไม่ได้ซึ่งมันยังไม่ถึงเซนติเมตรเลย) ขาดมนุษยสัมพันธ์ การตอนรับขับสู้ บางครั้งบางที สิ่งเหล่านี้ไม่มีในระเบียบ ไม่มีในจรรยาบรรณ แต่ก็น่าจะเป็นสิ่งที่ "มนุษย์" ควรจะมี (หรืออาจจะใช้คำว่าต้องมี)
อึดอัดกับหน่วยงานต้นสังกัด ที่มองว่าโรงเรียนไม่มีการพัฒนา ทั้งๆ ที่เค้ามองแค่สภาพแวดล้อมภายนอก "อยากกินผักบุ้งแต่ไม่หยอดเมล็ด ก็ไม่ได้กิน พอหญ้าขึ้นมาแทน ก็จะโทษคนดูแลว่าดูแลยังไงปล่อยให้หญ้าขึ้น" เหนื่อยใจ...แต่พวกเราก็ยังทนอยู่ เพื่อเด็กตาดำๆ ผู้ที่น่าสงสาร บางครั้งบางทีการสอนเด็กไม่ใช่จะวัดการที่คะแนนสอบ เพียงแค่จบไปแล้ว ไม่เก่งแต่เป็นคนดีของพ่อแม่ ของสังคม แค่นี้ครูก็สุขใจ
ไม่ได้หวังว่าจะ "ผ่าน" การ "ผ่าน" อาจจะเป็นเพียงแค่กระจกใส ที่เรามองแล้วทะลุไป
หาก "ไม่ผ่าน" ก็จะเป็นกระจกเงา ที่เรามองยังไง ท่าไหน นั่งมอง ยืนมอง นอนมอง มันก็สะท้อนกลับมาให้เห็นรูปร่างของเรา
"หากการคิดพัฒนาต้องเสียเงิน ป่านนี้พวกผมก็คงจะไม่เหลือกางเกงในให้ใส่"
ด้วยความเคารพอย่างสูง
ครูกอล์ฟ ศราวุฒิ |
| ผ่านไปซะที กีฬากลุ่มวันที่ 2 เหนื่อยจังเลย เพลียมากๆ นักกีฬาได้รับเหรียญเงินและทองแดง เยอะอยู่เหมือนกัน (แต่ไม่ได้เหรียญทองเลย อิอิ) แล้วก็ได้ถ้วยรางวัลมา 3 ถ้วย สุดยอดแล้ว สำหรับโรงเรียนเล็กๆ อย่างเรา โอยๆ..เพื่อนก็โทรมาตามให้ไปดื่ม ไม่ไหวจริงๆ ง่วงมากๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะปีใหม่แล้วนี่นา ขอให้มีความสุขกันทุกๆ คนน่ะครับ |
|
|
|
<< เริ่มแรก < ย้อนกลับ 1 2 ถัดไป > สุดท้าย >>
|
|
หน้า 1 จาก 2 |
งานๆ เงินๆ
หวังขี่เจ้า เจ้าของบล็อกเองครับ
